معانی وسایل موجود در سفره عقد ایران باستان

معانی وسایل موجود در سفره عقد ایران باستان

تاریخ ارسال: 17 فروردین 1398 آموزشی,

معانی وسایل موجود در سفره عقد ایران باستان
همانطور که می دانید لوازم سفره عقد برای ایرانیان از اهمیت ویژه ای برخوردار است چرا که معنای وسایل سفره عقد با یکدیگر متفاوت است و برای بسیاری حائز اهمیت می باشد. قرآن و آینه و همچنین شمعدان را می توان مهمترین اجزای سفره عقد امروزی دانست. اما در سفره عقدهای ایران باستان از وسایل متفاوتی استفاده می شده است که جالب است بدانید معنای وسایل سفره عقد ایران باستان چه بوده است. در ادامه به بررسی دقیق تر معنای وسایل سفره عقد ایران باستان پرداخته ایم:
معنی کتاب اوستا در سفره عقد ایران باستان
جالب است بدانید که لباس عروس و داماد در عقد ایران باستان چگونه بوده است. عروس لباسی سبز رنگ به همراه تور بر سر می کرده است. همچنین داماد عرقچین سبز بر سر داشته و بر روی شانه وی دستمال سبز قرار می گرفته است. کتاب اوستا را می توان به عنوان مهمترین وسایل سفره عقد ایران باستان دانست چرا که این کتاب از ارزش بالایی در میان مردم برخوردار بوده است. معنی قرار دادن این کتاب آسمانی در سفره عقدهای ایران باستان به منظور نشان دادن تعهد عروس و داماد بر قدم برداشتن طبق دستورات دینی بوده است.
همچنین این کتاب نشان دهنده این بوده که فرزندان آنها نیز طبق گفته های دین عمل خواهند کرد. قرار دادن کتاب اوستا در سر سفره عقد به یک رسم بدل گشته بود و در تمامی سفره ها این کتاب آسمانی به چشم می خورد. همچنین این کتاب به معنی مستحکم کردن عقد نیز بوده است که بدون این کتاب خواندن خطبه امکان پذیر نبوده است. امروزه نیز از قرآن به جای این کتاب استفاده می شود و همان منظور را می رساند.
معنی قند و شال سبز و تخم مرغ در سفره ایران باستان
همانطور که امروزه نیز این امر به یک رسم تبدیل شده است دادن شیرینی در مراسم عقد یکی از امور رایج می باشد که در تمامی عقدها شاهد این عمل هستیم. دادن یک شیرینی به حضار مجلس و عاقد از جمله آداب و رسوم ایرانیان می باشد که در ایران باستان نیز دادن قند سبز به عاقد از آداب و رسوم آن زمان بوده است. قند سبز به معنی سبز بختی عروس و داماد و برای شیرین کامی به عاقد پس از خطبه عقد هدیه داده می شد.
شال سبز معنی جالبی داشت و شال سبز یا چادر سبز را بر دوش داماد می نهادند که به معنی متحمل شدن مخارج زندگی بوده است که با این امر به داماد تفهیم می شد که هزینه های زندگی بر دوش وی می باشد. تخم مرغ یکی از وسایل سفره عقد ایران باستان بود. تخم مرغ از میان معنای وسایل سفره عقد به معنی مصالحه بین پدر و مادر عروس و داماد بوده است که هیچ گونه دخالتی در زندگی فرزندان خود نداشته باشند و در صورت نیاز به مشورت به آنها یاری دهند.
معنای وسایل سفره عقد ایران باستان
سنجد از دیگر وسایل سفره عقد ایران باستان بوده است که آن را محرک عشق و دلدادگی می دانسته اند. آویشن را به معنی خوش بویی و سرزندگی می دانسته اند که از جمله اقلام سفره عقد ایران باستان بوده است. از نقل به نشان شیرین کامی استفاده می شده است. امروزه به جای جو از برنج استفاده می شود که در قدیم از جو استفاده می شده است که نشان دهنده برکت در زندگی می باشد. جو را عاقد در هنگام خواندن خطبه بر روی شانه های عروس و داماد می ریخت. از دیگر اجزای سفره عقد ایران باستان می توان به نخ و سوزن اشاره کرد که به معنی به هم پیوستن و هم نظر کردن عروس و داماد در مواقع ناراحتی می باشد به این منظور که در صورت داشتن کدورت، عروس داماد به برطرف کردن آن بیندیشند. قیچی از میان معنای وسایل سفره عقد مفهوم و هدف جالبی دارد چرا که عروس و داماد را به منظور دو لبه قیچی در نظر می گرفته اند که در هر زمان در کنار هم هستند و با همدلی و همبستگی به زندگی خود ادامه می دهند. انار شیرین نیز از جمله وسایل سفره عقد بوده است که به معنی شیرین کامی و فرزند زیاد می باشد.

 



اشتراک گذاری